Samenvatting op rijm door Dominique Engers

engers2.jpg

De beursvloer was een kennisveld, onmetelijk en breed 

Gevuld met informatie die er allemaal toe deed. 

De mannen in de kramen allemaal strak in het pak 

De gasten warm onthaald, met verse koffie en gebak. 

In de zaal waren de vrouwen veruit in de meerderheid 

Op het podium overwegend mannen, zo gaat dat altijd. 

Een welkomstwoord van Wesseling, stelde zich niet voor aan de klas 

Maar op grond van het programma, nam ik aan dat hij het was. 

“Join the info battle”, gaf Wesseling toen te verstaan 

Een tweetal samenwerkingsverbanden stipte hij toen aan. 

Het verenigingsleven niet meer zo bloeiend als voorheen 

Dat kwam door social media, begrepen wij meteen. 

Voor de “interne mens” werd ook gezorgd, zo leerden wij 

De inwendige mens bedoelde Wesseling, volgens mij. 

Liesbeth Staats was Adri’s dochter, zo vertelde Wesseling 

Dus nam ie aan dat zij een béétje wist waar het hier over ging. 

Verder kon u haar kennen van “Wie is de mol?” of het Jeugdjournaal 

Informatie die ertoe deed! Dacht dadelijk de hele zaal. 

Deze bibliothecarissendochter sprak, haar stem had iets ontroerds: 

“Alle informatie die ertoe deed zat in de map van Ans ter Woerds.” 

Lee Rainie kwam naar voren, “Happy Birthday!” Riep ie luid 

Over oliebaron Mister Pew wijdde hij daarna uit. 

De Amerikaanse Onion was een humor magazine 

Je lachte je tranen met tuiten wanneer je dat had gezien. 

Informatiestromen en hoe of die tot ons kwamen 

Lee vatte dat informatief en bondig voor ons samen. 

Drie revoluties noemde hij, grafieken toonde hij 

En de jeugd deelde graag plaatjes, van echt àlles! Hoorden wij. 

Lee’s dochters die het huis nooit zonder camera verlaten 

Maakten kleurenfoto’s van elke maaltijd die ze aten. 

Er zijn steeds meer mensen die informatie zelf creëren 

En “librarians” hadden de verantwoordelijkheid om die te structureren. 

De goeie informatie onderscheiden van de slechte 

En de valse informatie onderscheiden van de echte. 

Dat was onze taak in deze veranderende tijd 

Over leesplezier en apps wou Lee tenslotte nog iets kwijt. 

We hadden een huis en kleren, daar voelden we ons prettig in 

Maar data, meldde Lee, dat was een soort van dèrde skin 

Het ging over info-snacking, angry birds, het was niet niks 

“Als we in de wachtrij staan”, zei Lee, “we like to kill some pigs.” 

Six questions for librarians kregen wij voor de kiezen 

Die vragen waren cruciaal, had ik wel in de smiezen. 

Een plaatje van een kat die in het water leek te vallen 

It was a scary world, maar toch: niet bang zijn met z’n allen. 

Een tasje “inflight entertainment”, want Lee moest z’n vliegtuig halen 

Toen kwam Alexander Klöpping met zijn heldere verhalen. 

Zijn stem klonk laag en bronstig, deelde hij wat schuchter mede 

Want Alexander had een lichte griep onder de leden. 

Een hele dure kabel ging dwars door een gebergte heen 

Was in een miliseconde alweer terugverdiend, naar ’t scheen. 

60% van alle informatie ging dwars door die berg heen 

Alexander ging even stomen, Hans van Keken die verscheen 

De oorsprong van het apenstaartje daarover mocht hij hier oreren 

En hij ging zijn verhaal met fraaie plaatjes illustreren. 

Eerst zagen wij een foto van een blije man met baard 

Die bleek een soort van “founding father van de apenstaart”. 

Foto’s van ouwe typemachines toonden haarscherp aan: 

Het apenstaartje bleek al een paar eeuwen te bestaan. 

Van oorsprong was ’t een boekhoudteken, zei Hans rond twaalf uur 

En daarna toonde hij ons een andere, fraaie ligatuur. 

In 1536, voor Hans van Keken zonneklaar 

Werd het teken reeds gebruikt door een Florentijnse handelaar. 

Zelfs in 1448, op een graf in Lissabon 

Die apenstaart die was er voor de jaartelling begon. 

Ik dacht: nog even dan wordt onze jaartelling failliet verklaard: 

Niet meer 100 jaar voor Christus, maar 100 jaar voor de apenstaart! 

De leesplank werd bekeken, door Van Keken en de klas 

En het bleek dat Klammeraffe een gemeen Duits scheldwoord was. 

Daar was Alexander, met z’n tweede pitch alweer 

Zijn stem nog drie octaven lager dan de eerste keer. 

Ik dacht: die is nog voor de lunch geheel door griep geveld 

Maar eerst werd over het duurste boek ter wereld iets verteld. 

Een boek van 23 miljoen, en daar verzendkosten nog bij 

Een andere reclame op TV voor U of mij? 

“Beterschap!” zei Liesbeth en Alexander die mocht gaan 

En toen kwam eindelijk een dame voor ons op het podium staan. 

Michelynn zei: “Wauw!” En zij was “thrilled” om hier te zijn 

Ze toonde ons de kaart van Texas met een Heineken sign. 

Wij moesten flexibel zijn, gaf zij ons te verstaan 

En beter doen wat wij altijd al goed hadden gedaan. 

De halve zaal die zat te spelen met z’n telefoon 

Maar Michelynn ging door, op nogal monotone toon. 

Men kilde links en rechts wat pigs, ’t was niet bijzonder fraai 

Eindelijk een vrouw op ’t podium, was ze zo ontzettend saai! 

Als we dood zijn, dan pas mogen wij rigide zijn 

“Know! Show! Tell!” Zei Michelynn, want dan loopt alles als een trein. 

Een plaatje nog van Spanish moss, en kijk, wat zag ik toen? 

Aan de oak tree hing een apenstaartje tussen ’t groen. 

Alweer een buitenlandse gast, Redmond O’Hanlon voor de klas 

Onze talenknobbel kwam vandaag maar goed van pas. 

Met een tas vol boeken betrad Redmond het toneel 

En kon je hem op Twitter volgen? Ach, wist Redmond veel! 

Ik wist nu al zeker dat van Redmond, welbespraakt 

Meer foto’s dan van de lunchmaaltijd zouden worden gemaakt. 

Een verrekijker paste er in zijn boekentas ook nog bij 

Liesbeth gluurde naar wat lekkere mannen op de laatste rij. 

Redmond die verklaarde, met overtuigde energie: 

Dat Darwin hem meer opwond dan pure pornografie. 

Darwin voor en Darwin na en Redmond die vertelde 

Het viel mij op dat Liesbeth helemaal geen vraag meer stelde. 

Als boeken het waard waren verbrand te worden, werden wij toen onderwezen 

Dan waren ze het zeker waard om ook te worden gelezen. 

Na het verhaal over de boekverbranding werd ontroerd gezwegen 

En we hadden allemaal ook inmiddels flinke trek gekregen. 

De “Bibliotheek Redmondia” werd in Artis goed bewaard 

“Want ik kan volgende week wel dood zijn”, werd door Redmond droog verklaard. 

Les Misérables van Hugo was ook een werkje van niveau 

En het rook ook nog heerlijk, naar de jungle van Borneo. 

Een laatst tip van Redmond, voor zijn spreektijd was verstreken: 

Hij pleitte voor meer zuurstof in alle bibliotheken. 

En daarna was het tijd om snel de beursvloer te betreden 

Om aan de interne mens wat aandacht te besteden. 

engers2.jpg

’t Was even naarstig zoeken naar waar zich het buffet bevond 

Dat bleek er niet te zijn, men liep met broodjes in het rond. 

In de kramen daar lag strooigoed, of een cupcake of een koekje 

Redmond zat, zag ik, tevreden met een boekje in een hoekje. 

Alexander Klöpping zag er nog weer zieker uit 

Die nam alleen een sapje en daarbij twee stuks vers fruit. 

En steeds als ik zo’n meisje met zo’n broodmand langs zag komen 

Constateerde ik dat daarvan nauwelijks foto’s werden genomen. 

Nog even heel snel roken en nog even heel snel plassen 

Ik zag wat angry birds die varkentjes stonden te wassen. 

In één van de kramen ging er plotseling iemand plat 

Een bibliothecaris die te weinig zuurstof had gehad. 

Daar zit trouwens Daniël, die nauwelijks meerderjarig is 

Pigs killen doet ie graag, hij fotografeert ook iedere dis. 

Hij leest nooit een boek en speelt alleen dit ene lied 

Hij heeft een tattoo van een apenstaartje. Waar? Dat zeg ik niet. 

Over André Kuipers merkte Liesbeth blozend op: 

“Ik heb hem twee keer geïnterviewd, en één keer op z’n kop.” 

Hij kwam hier lullen in de ruimte, eerst een filmpje als bewijs 

Hij stond er indrukwekkend bij, in zeker vijftig tinten grijs. 

Opgeleid als arts in de koude oorlog, was André 

Maar een balletje kon raar rollen, deelde hij vervolgens mee. 

Een ruimtevoertuig uit de jaren zestig, André riep vol vuur: 

“Daarop vertrouw ik meer dan op moderne apparatuur!” 

Dat herkende ik, dat geldt voor mij ook namelijk, want: 

In plaats van elektronisch schrijf ik alles met de hand. 

Een training onder water om gewichtsloosheid te trainen 

En toen een foto van André met hele blote benen. 

Voor zijn eindexamen overleven slaagde hij cum laude 

Maar aan het handtekeningen zetten heeft ie een muisarm overgehouden. 

Pissen tegen het wiel van een bus dat bracht geluk, zo leerden wij. 

En kerstmis ondersteboven was de ultieme wintersport, volgens mij. 

Levensles nummer één, André die meldde het maar even: 

Als je wilde zweven moest je wel voorzichtig zweven. 

Schoonmaken op zaterdag, vervolgde hij de les 

En de rest van de week zweven, elke dag van negen tot zes. 

Tekeningen van de kinderen, waar waren die ook weer bewaard? 

Een zwevende waterdruppel toen, zag ik alweer een apenstaart? 

Een foto van de eettafel, het was vast heel gezond 

Maar het water liep me van die klittenband niet werkelijk in de mond. 

Hygiëne in de ruimte? Het bleek dat alles herbruikbaar was 

Poepen met een stofzuiger, ze maakten drinkwater uit plas. 

Ik dacht: wanneer je dat daar maandenlang zo hebt gedaan 

Pis je nooit meer onbedachtzaam tegen busjes aan. 

Foto’s van de aarde, vanuit het ruimtestation genomen 

Het ene na het andere apenstaartje dat ik toen voorbij zag komen. 

De foto’s van André zorgden voor vele oh’s en ah’s 

Alleen ons eigen huis zagen we niet heel goed, helaas. 

Slapen in de ruimte? Je hing altijd optimaal 

En met de allerzachtste voeten ooit, besloot ie het verhaal 

Maar was dit mooie avontuur eenmaal achter de rug? 

Dan kwam je als een zak aardappelen weer op de aarde terug. 

Het zaallicht ging weer aan, meneer Roel Robbertsen naar voren 

“Van hoogtepunt naar hoogtepunt!” kregen wij van hem te horen 

Het predicaat Koninklijk nam Robbertsen voor ons mede 

En dat was een hoogtepunt, voor de NVB en voor haar leden. 

KNVB dacht ik, die naam die is toch al vergeven? 

Maar Wesseling die keek heel blij, en u klapte toch maar even. 

Toen volgde de finale van een zinderende quiz 

Maar eerst stapte Ans heel lelijk en haast levensgevaarlijk mis. 

Ja, van gewichtloosheid was hier duidelijk geen sprake 

Quizmaster Riekwel, hand in de zak, kwam toen ter zake. 

De finaleronde werd vervolgens hier gespeeld 

En de zaal die mocht niet voorzeggen, werd door Riekwel medegedeeld. 

Na de quiz kwam Rob naar voren met vier tasjes in de hand 

De Wizzcats kregen de I-pad, zij waren de knapsten van het land. 

Ingeborg die zocht een baan, doortastend meldde zij ons dat 

En zag ik nou dat zij een moedervlek in de vorm van een apenstaartje had?! 

Toen speelde Murth Mossel de zaal een halfuurtje plat 

U vond hem leuk, ofschoon ie openstaande boetes had. 

Uw imago was wat stoffig, zo deed Murth hier uit de doeken 

En achterin zat nog een hardcore fan van de 500 boeken. 

Murth vroeg hoe uw lunch was, een teer punt werd hier geraakt 

Blijkbaar had echt niemand er een foto van gemaakt. 

De man op het eerste balkon die groette Murth toen, heel beleefd 

Die was daar blijkbaar in z’n eentje even heen gezweefd. 

De halve zaal liep leeg, dat leek een beetje ongepast 

Frank Huysmans die kwam op, Murth hield zijn bordje even vast. 

De snelste prijsuitreiking ooit, voor scriptie, initiatief en publicatie 

En voor acht mensen een bos bloemen, volgens Frank z’n registratie. 

Victorine van Schaick, die in zwart wit foto naar ons keek 

Ik vond dat zij daar op dat scherm wel een beetje op Michelynn leek. 

De prijswinnaars naar voren, iedereen keek blij die won 

En Ans die bracht de bloemen, wat fijn dat zij nog lopen kon! 

De laatste winnares, ook Vicky’s dankbaarheid was groot 

Leuk voor Victorine van Schaick, de hoofdprijs naar een naamgenoot. 

De dankwoorden van Vicky, die behelsden net iets meer 

Want zij bedankte zelfs het interbibliothecair verkeer. 

Toen het woord aan Vincent Icke, Liesbeth meldde aan de klas 

Dat Icke toch wel de absolute uitsmijter hier was. 

Nou, dat was leuk voor mij, want ik moest er nog achteraan 

Over rondvliegend ruimtepuin begon toen Icke los te gaan. 

Schoonheid was te meten, wilde Icke daarop kwijt 

En het allermooiste bleek de middelmatigheid. 

Wat bekend is dat is mooi, de boer vreet niet wat ie niet kent 

Toen zagen wij de gemiddelde snikkel van een wit gebeeldhouwde vent. 

Daarna een witte jongeman, waaraan een vlekje zat 

Die had een apenstaartje op z’n bil, hoe wonderlijk was dat? 

Ik zat het aan te kijken en ik dacht: het is toch kras 

Ik heb altijd gedacht dat Daniël de enige was. 

Wat lelijke dingen liet Vincent Icke ons toen zien 

Maar je moest het maar durven, zo te denken buiten ’t stramien. 

Waarheid die was altijd mooi en waarheid hadden wij gemeen 

En over PSV waren meer waarheden naar ’t scheen. 

Huygens, ooit verguisd, inmiddels werd ie goed bevonden 

En die ringen van Saturnus waren heus geen mooie ronde. 

Als iets echt was bleek het als een bom echt in te slaan. 

Een gedicht van Keats dat haalde Icke toen nog aan. 

Icke die vond Keats een arrogante idioot 

En de impact van een heel klein brokje was vaak levensgroot. 

U moet het zelf bepalen, u mag best wegen en wikken 

Maar ik verklaar heel stellig hier: de uitsmijter was ikke! 

De een die is gewichtsloos, de ander breekt een been of twee 

Aan hoogtepunten geen gebrek, hier bij de KNVB! 

De een die pist tegen een bus, de ander wint een quiz 

En dan dat apenstaartje dat er altijd en overal is. 

Haast tijd voor de borrel, maar niet voor onze astronaut 

Als die naar borrels gaat dan gaat het namelijk altijd fout. 

Of ie nou een biertje krijgt of een portie bitterballen 

Hij laat het hele zooitje altijd uit z’n handen vallen. 

Houdt uw camera’s in de aanslag, dan wil Daniël misschien 

Zo dadelijk bij de borrel wel zijn tattoo laten zien. 

Hij heeft vandaag, werkelijk waar, geen enkele noot gemist 

Maar voor aanvang, bijgelovig, tegen zijn piano aangepist. 

Het was mij een genoegen, ik hoop maar dat u ook genoot 

Voor zo’n zaal geletterde luisteraars was de druk op mij best groot. 

Maar ik kreeg alles rijmend, ondanks die enorme druk 

Ik ben er niet onder bezweken, dus mijn dag kan niet meer kapot! 

Ik kan nog uren doorgaan en dat zou ik ook best willen 

Maar Daniël zit op de schopstoel om wat pigs te killen. 

De interne mens wil vast een borrel, dus ik stop 

En mijn zuurstof is intussen ook een beetje op. 

Ik heb weer veel geleerd, ik had het reuze naar mijn zin 

Beterschap voor Alexander, Heineken voor Michelynn. 

Liesbeth zei twee keer mijn naam verkeerd, maar ik zit nergens mee 

Want we zitten hier gezellig, en we zitten hier oké! 

Dominique Engers, Utrecht, 15 november 2012 

www.desneldichteres.nl